Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

Έντγκαρ Άλαν Πόε, Η λίμνη

 ΝΙΚΟΣ  ΣΗΜΗΡΙΩΤΗΣ   Ξυλογραφία για τη «Λίμνη» 1965
* Στα σχόλια παραθέτω και την μετάφραση του Νίκου Σημιριώτη                                            

(Μετάφραση:  Στέφανος Μπεκατώρος)

Στην άνοιξη της νιότης μου ήτανε γραμμένο 
Από του κόσμου όλα τα μέρη σ’ ένα να πηγαίνω 
Που όλο και περισσότερο αγαπούσα -
Τόσο τη μοναξιά ποθούσα 
Μιας άγριας λίμνης, που τριγύρω της ψηλά 
Πεύκα είχε υψωμένα και βράχια μελανά.

Όμως όταν η Νύχτα με το πέπλο είχε σκεπάσει 
Τον τόπο αυτό, κι όλη μαζί την πλάση,
Και ψιθυρίζοντας τη μελωδία της πέρα 
Εδιάβαινε απόκρυφη η πνοή του αέρα -
Τότε - αχ! τότε έβγαινα απ’ τον ύπνο 
Και στου τρόμου της λίμνης έπεφτα το λίκνο.

Όμως αυτός ο τρόμος δε γινόταν φόβος
Μα μια τρεμάμενη ευφροσύνη -
Ένα αίσθημα που μήτε οι θησαυροί του κόσμου
Θα μ’ έπειθαν ποτέ να ονοματίσω -
Μήτε η Αγάπη - ακόμη κι η δική σου.

Θάνατος ήταν στο φαρμακερό της κύμα,
Και στο βυθό της ταιριαστό ένα μνήμα 
Παρηγοριά πια κείνος να γυρεύει 
Ο που στα ινδάλματά του μέσα ρεύει -
Κι η μοναχή ψυχή του εκεί να δείχνει
 Ένα Παράδεισο στη σκοτεινή λίμνη.


1 σχόλιο:

  1. Η Λίμνη
    (Μετάφραση : Νίκος Σημηριώτης)

    Ήταν γραφτό, στης νιότης μου το θέρος,
    Να προτιμώ απ’ όλη τη γη ένα μέρος
    Που τ’ αγαπούσα όλα και πιο βαθιά —
    Τόσο ήτανε πλανεύτρα η μοναξιά
    Μιας άγριας λίμνης, μ’ ολόμαυρα βράχια
    Και πεύκα ολόρθα εκεί στα καταρράχια.

    Μα ως είχε ο πέπλος της Νυχτιάς σκεπάσει
    Τον τόπο αυτό, μ’ όλη την άλλη πλάση,
    Και μελωδίες μουρμουρίζοντας πέρα
    Διάβαινε η μυστική πνοή του αγέρα —
    Τότε αχ, τότε μ έπιανε λαχτάρα
    Για της έρμης λίμνης την τρομάρα.

    Μα η τρομάρα αυτή φόβο δεν κλείνει,
    Μόνο κάποια ολότρεμη ευφροσύνη —
    Ένα αίσθημα, που μήτε της αβύσσου
    Τα πλούτη δεν το φτάνουν, συλλογίσου,
    Μήτε η Αγάπη — ακόμα κ’ η δική σου.

    Θάνατος στο φαρμακερό της κύμα,
    Και στο βυθό της ταιριασμένο μνήμα
    Για κείνον που παρηγοριά στη μαύρη
    Τη φαντασία του εκεί μπορούσε να ‘βρει —
    Που θα ‘κανε η ψυχή του η έρμη κι άδεια
    Παράδεισο της λίμνης τα σκοτάδια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή