Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2014

Λουίς Μπουνιουέλ, Πουλί της Αγωνίας


(Μετάφραση: Βιβή Ζωγράφου)


LUIS BUNUEL / SALVADOR DALI   Un Chien Andalou , 1929

Δημοσιεύτηκε στο Helix (Vilafranca  del Penedis) στις 4  Μαΐου 1929


Ένας πλησιόσυαρος κοιμήθηκε ανάμεσα στα μάτια μου
Καθώς η μουσική καιγόταν σε μια λάμπα
Και το τοπίο ένιωθε το πάθος του Τριστάνου και της Ιζόλδης.

Το σώμα σου ταιριάζει στο δικό μου
Όπως ένα χέρι ταιριάζει γύρω από οτιδήποτε θέλει να κρυφτεί.
Γδαρμένο
Μου έδειξε τους μύες σου από ξύλο
και τις ανθοδέσμες του πόθου
Που μπορούν να γίνουν από τις φλέβες σου.

Ακούσαμε τον καλπασμό ενός βίσωνα που έτρεχε
ερεθισμένος
Μέσα στο δέρμα μας που έτρεμε σαν τα φύλλα ενός κήπου
Όλες οι κουβέντες για την αγάπη είναι ίδιες
Όλες έχουν τις ντελιριακές τους συγχορδίες
Μα η καρδιά έσπασε
Από την μουσική των εφήμερων αναμνήσεων
Ύστερα έρχεται η προσευχή και ο άνεμος,
Ο άνεμος που παραποιεί τους ήχους έως το σημείο
Μιας γλυκύτητας από αίμα
Από ουρλιαχτά που έγιναν σάρκα.

Τι πόθος, τι επιθυμίες θρυμματισμένων θαλασσών
Έγιναν νίκελ
Ή ένα οικουμενικό τραγούδι αυτού που θα μπορούσε να είχε
γίνει τραγωδία
Θα γεννηθούν, πουλιά από τα ζευγαρωμένα μας χείλη
Καθώς ο θάνατος εισχωρεί μέσα από τα πόδια μας;

Eπικρέμαται σαν γέφυρα από πέτρινα φιλιά, χτύπησε μία η
ώρα.
Στις δυο πέταξε μακριά με τα χέρια του δεμένα πάνω στο
στήθος του.
στις τρεις βούτηξε πιο βαθιά κι από τον θάνατο.
Στις τέσσερις έτρεμε ήδη με το ξημέρωμα.
Στις πέντε έκανε με διαβήτη τον κυκλικό πομπό της ημέρας.

Στις έξι μπορούσαν να ακουστούν οι μικρές κατσίκες των
Άλπεων
που τις πήγαιναν για θυσία οι καλόγεροι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου