Πέμπτη, 24 Οκτωβρίου 2013

Σάρλ Μπωντλαίρ, Spleen (Όταν, βαρύς και χαμηλός...)


AGONY
 
(Μετάφραση: Γιώργη Σημηριώτη)

Τα Άνθη του Κακού, 1857


Όταν, βαρύς και χαμηλός, ο ουρανός πλακώνει
το πνεύμα που απ' την πλήξη του την τόση αγκομαχάει
και γύρω τον ορίζοντα ολόκληρο τον ζώνει
και φως μουχρό, πιο θλιβερό κι απ' της νυχτός, σκορπάει゙

όταν η γη μια φυλακή λες κι είναι, μουσκεμένη,
όπου η Ελπίδα, φεύγοντας, σαν νυχτερίδα πάει
κι αγγίζει τη φτερούγα της στους τοίχους φοβισμένη
κι απά' σε σαπιοτάβανα την κεφαλή χτυπάει゙

όταν τ' ατέλειωτο η βροχή  κλωστόνερο της χύνει,
που σιδερόφραχτη τη γη σαν κάτεργο την δείχνει,
και πλήθος άτιμες, βουβές αράχνες πάει και στήνει
βαθιά μες στο κεφάλι μαε το δολερό του δίχτυ,

άξαφνα τότε ακούγονται καμπάνες φρενιασμένες,
 που το φριχτό τους ουρλιαχτό στους ουρανούς σκορπάνε
καθώς ψυχές που τριγυρνούν απάτριδες, χαμένες,
κι αρχίζουνε θρηνητικά, με πείσμα, να βογκάνε.

Και κάποια, δίχως μουσική, νεκρών πολλών κηδεία
περνά απο την ψυχή μου. Κλαίει για την ελπίδα νικημένη
και στο σκυφτό κρανίο μου καρφώνει η Αγωνία
δεσποτική τη μαύρη της σημαία λυσσασμένη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου