Σάββατο, 10 Αυγούστου 2013

Νικηφόρος Βρεττάκος, Στον Ρόμπερτ Οπενχάιμερ

Πηγή: Avenida con poemas

The mushroom cloud of the Atomic bombing of Nagasaki, 9/08/1945


(Νικηφόρος Βρεττάκος, Ποιήματα 1929-1957, Οδοιπορία, Διογένης 1972, Πρώτη Δημοσίευση 1954)



Φίλε Οπενχάιμερ


λάβαμε
τις τελευταίες ειδήσεις σας .
Φορτωμένα τις μέρες αυτές , τα ερτζιανά κι οι ασύρματοι
πάνε και φέρνουν , σ' όλο τον κόσμο , τη σιωπή και τη θλίψη σας .
Και μεις , άνθρωποι απλοί , όπως κάνουμε πάντοτε ,
γνωρίζοντας πως ο πόνος κατοικείται από το Θεό ,
σηκωθήκαμε ορθοί και κρατήσαμε
σιγή πέντε λεπτών μπρος στη θλίψη σας ,
με σκυμμένα τα πρόσωπα
και σταυρωμένα τα χέρια μας .


Αλλά , φίλε Οπενχάιμερ , όχι
δεν προσθέσατε τίποτα στην καρδιά μας . Η πράξη σας
έμεινε πράξη . Η σελίδα σας έκλεισε .
Τ' ανάλαφρο σαν αστέρι όνομά σας
έγινε στάχτη στη Χιροσίμα .
Σε τι θα ωφελούσε ν' αφήσουμε τώρα
την καρδιά μας αδέσποτη κάτω απ' τά δακρυά σας ;
Σε τι θα ωφελούσε να κάτσουμε δίπλα σας
αντίκρυ στο σύμπαν ; Σας παραδίνουμε στη
μακροθυμία των αιώνων κι ευχόμαστε
ν' αξιωθείτε τη χάρη της .


Τι να σας κάνουμε ; Που
να σας κρύψουμε ; ΄Οπου
κι αν σας βάλει κανείς
σαν πύργος πανύψηλος
θα κρύβετε πάντοτε
ένα μέρος του ήλιου .



Δεν είναι στο χέρι μας .
Δεν υπάρχει πια δέντρο να καθίστε στη ρίζα του .
Η στέγη του σύμπαντος δεν θα σας ήθελε .
Εμείς , άνθρωποι απλοί , που ο Θεός μας γυρίζει τα φύλλα
των ημερών ,
που λογαριάζουμε τη ζωή μας με την ανατολή του ήλιου ,
που υπογράφουμε στην καθαρή μας καρδιά
τα πεπραγμένα μας με τη δύση του ,
που αγαπάμε το χώμα και το σύννεφο του ουρανού ,
γιατί μαζί με τον άνεμο και την παρεμβολή του φωτός ,
μεγαλώνουν τα στάχια στο μικρό μας ορίζοντα ,
σας εγκαλούμε : Εν ονόματι
της χρυσής άμμου των ουρανών
και της πανσπερμίας του πλανήτη μας
σας εγκαλούμε : Ακούστε μας !
Δεν έτυχε , φίλε Οπενχάιμερ , ποτέ , να σκεφθείτε με πόσα
δάκρυα φτιαχτήκαν οι κήποι του κόσμου ;
Δεν είχατε δάχτυλα να μετρήσετε ;
Δεν σας φτάναν οι αριθμοί για την εξίσωση της αλήθειας ;
Ποτέ δεν σταθήκατε , μόνος προς μόνον , αντίκρυ στα μάτια μας
κι αντίκρυ στο θαύμα του χεριού τ' αδερφού σας ;



Πως σας διέφυγε ,
φίλε Οπενχάιμερ ,
- ένα σύνολο από
μικρά και μεγάλα
θαύματα - ο άνθρωπος ;


Από μας και για να μας ξεκινούν οι οδοί και τα έργα
του σύμπαντος . Χωρίς εντολή
πως τολμήσατε , φίλε Οπενχάιμερ ;


Χωρίς συγκατάθεση
είσαστε όλοι παράνομοι
κάτω απ' τόν ήλιο ...


Το ταγάρι σας ήταν βαρύ όταν μπαίνατε σε τούτο τον κόσμο
και τα χέρια μας άδεια .
Περιμέναμε στα παράθυρα να ιδούμε το λαμπαδηδρόμο
που θάβγαινε απ' τον σκοτεινό διάδρομο του αιώνα μας ,
βαστώντας στο χέρι του ένα φως σαν γαρούφαλο .


Για να σας κάνουμε σιωπή
πατούσαμε στα νύχια .


Ούτε ένα φύλλο καινούργιο λοιπόν στη χλωρίδα του κόσμου ;
Ούτε καν μια φλεβίτσα νερού στη μεγάλη σαν πεδιάδα
παλάμη σας ;
Τ' ακριβό κοίτασμά σας τι το κάνατε , φίλε Οπενχάιμερ ;
Πως χαθήκατε , φίλε Οπενχάιμερ ;


Εμείς το γνωρίζαμε :
Χωρίς ένα δέκατο αγάπης
φυτεμένης σαν ένα τριαντάφυλλο
σε μια ποσότητα δύναμης ,
χωρίς μια πνοή που να δίνει
φυσιογνωμία στη λάσπη ,
ο ουρανός τούτος κάποτε
θάπεφτε πάνω μας .


Ζυμώνατε , μέρες και νύχτες , ζυμώνατε
τον ουράνιο πηλό σας και μεις περιμέναμε ,
αχτίνες ωραίες , παντοδύναμες , αστέρια και χρώματα
να πεταχτούν απ' τα χέρια σας .


Εμείς το γνωρίζαμε :
Τ' ασήκωτο βάρος που υπάρχει σ' ένα ψίχουλο άμμου ,
θα μάκραινε
τα χέρια μας κάποτε . Τα χέρια μας κάποτε
θα γιόμιζαν όλον αυτόν τον ορίζοντα ,
θ' άρμεγαν όλες τις θηλές τ' ουρανού . Εμείς το γνωρίζαμε , πως
βρισκόμαστε ακόμη στην πρώτη φωτιά , που δεν ξέρουμε ούτε
ποιες είναι οι διαστάσεις του προσώπου μας , ούτε
το βάθος της ρίζας μας . Πως σ' ένα αιμοσφαίριο μέσα μπορεί
να υπάρχουν χιλιάδες τριαντάφυλλα άγνωστα .


Φίλε Οπενχάιμερ , βάζοντας τ' αυτί σας στο χώμα ,
στο βάρος , στο βάρος, στο βάρος που υπάρχει σ' ένα ψίχουλο
άμμου , θ' ακούσατε
τη διπλή βοή . Μοιρασμένο το φως και το σκότος
στα βάθη του ,
το καθένα τους χωριστά , περιμένουν . Το φως
περιμένει το χέρι μας . Το σκότος το λάθος μας .

YOSUKE YAMAHATA   Nagasaki, 10/08/1945 (Nagasaki Journey)

<< Προσέξετε ! Φιλοι , Προσέξετε ! >>


Δεν ακούσατε , φίλε Οπενχάιμερ ,
που σας φώναξε κάποιος ; Δεν τον είχατε ακούσει ποτέ ;
Δεν γνωρίζατε τη φωνή της αγάπης ;
Κι έτσι γίνατε θάνατος ! Κι έτσι γίνατε τρόμος !


Μάνα μας ! Μάνα μας !


Θεέ μου ,
τι την ήθελες πλάι στην καρδιά την προδοσία του Πνεύματος ;


XXX

<< Ρομπέρτ Οπενχάιμερ ! >>


Δεν έχετε ούτε τη δύναμη 
να φωνάξετε παρών ;


Σήκω πάνω κατηγορούμενε !


Ρομπέρτ Οπενχάιμερ !
Δεν κρίνεσαι . Κρίθηκες .
Καταδικάστηκες τελεσίδικα :
Να κρίνεσαι πάντοτε , υπόδικος ως
το τελευταίο λυκόφως .
Ολόρθος απάνω
στη μοιραία σου πέτρα , έκπτωτε βασιλιά , στο μεγάλο
σταυροδόμι του λάθους σου , κοίταξε : έχεις
δεξιά σου τον άνθρωπο , ζερβά σου τον ήλιο . Ενώπιος
ενωπίω , προς όλα τα σημεία της γης ,
κοίταξέ με στα μάτια , μη σκύβεις το πρόσωπο . 
Θα μ' ακούσετε , φίλε Οπενχάιμερ ! Σκαλίστε
όσο θέλετε τ' αυτιά σας , θα μ' ακούσετε , τώρα ,
που δε μπορείτε να κρυφτείτε πια πίσω από τίποτα
που η ψυχή σας ακούει κάθε ανθρώπινο ψίθυρο .
Μην ξοδεύεστε άδικα , μην προσπαθείτε ,
κρατείστε για λογαριασμό σας το πικρό μειδίαμα .
Μη νομίζετε ,φίλε Οπενχάιμερ , όχι , δεν είμαι ποιητής !
Στον κόσμο τούτο ποιητές σήμερα δεν υπάρχουν .
Ο χώρος τριγύρω μας κατακλύστηκε ολόκληρος .


Ο πόνος ξεχείλισε !
Τα σκέπασεν όλα !
Οι μύθοι βουλιάξανε !
Τα πράγματα έχου τη δική τους φωνή !
Οι ποιητές παραμίκρυναν .


Είμαι 
ένας δραπέτης απ' όλα τα βασίλεια της γης .
΄Εχω μέσα μου την πατρίδα μου . Κι έχω μες στην καρδιά μου
τους ανθρώπους απ' όλα τα έθνη της γης . Σας τους έφερα !
Εγώ σας τους έφερα , φίλε Οπενχάιμερ !
Στριγγκλίζοντας
οι φωνές τους γυρίζουνε πάνω απ' τον ύπνο σας
και μέσα στον ύπνο σας , κρέμονται σαν
κλωστές κεραυνού στ' απροστάτευτα τζάμια σας ,
κόβονται απότομα σε σήματα μόρς και σκορπίζονται
στο στερέωμα
σπαθίζοντας μέσα στα μάτια σας το παράπονο του αδελφού σας .
Χτυπάμε την πόρτα σας και περνάμε ένας -ένας
και πάλι γυρίζουμε και πάλι χτυπάμε και πάλι και πάλι , ουρές
ατέλείωτες ,
μετρήστε μας , φίλε Οπενχάιμερ , μετρήστε , να ξέρετε πόσες
είναι περίπου οι στρατιές που προορίσατε για το θάνατο .



Προσέξτε με , όχι , είμαι αυτός που επέζησε , φίλε Οπενχάιμερ !
Τα χέρια μου και τα πόδια μου τάχω ξεθάψει απ' τη Χιροσίμα .
Τα χείλη μου γίνηκαν σκόνη και πέσανε .
Μόνο το στόμα μου έμεινε ν' ανοιγοκλείνει .
Τ' άσπρο μου σαν ασβεστωμένο πρόσωπο ,
δε μπορεί πια να κλάψει , να γελάσει , νάχει ένα όνομα .
Δε μπορεί πια , Ρομπέρτ ! Κοιταξέ με καλύτερα .
Δυσκολεύεσαι ακόμη ; Ρομπέρτ , δε με γνώρισες ; Ο αδελφός σου
Ρομπέρτ ! Είμαι εγώ , ο αδελφός σας ,
που σας ζύμωσα το ψωμί και το ξέρατε .
Που σας ύφανα και το ξέρατε , που σας τάδωσα όλα ,
που σας έχτισα τ' άργαστήρι σας με παράθυρα στον ουρανό ,
να μελετάτε τον ήλιο , να ψάχνετε
το βάθος του κόσμου , να στοχάζεστε άνετα .
Κι εσείς αντί να παρακάμψετε τη νύχτα ,
να φυλαχτείτε από τη Σκύλλα κι απ' τη Χάρυβδη ,
που καιροφυλαχτούν ανάμεσα στις μεταμφιεσμένες
συμπληγάδες ,
αφήσατε ανοιχτές τις πόρτες του εργαστηρίου σας
και μπήκε μέσα αυτό το μαύρο σκυλί ο Μεφιστοφελής
κι έκατσε δίπλα σας
κι αφήσατε τα χέρια σας μες στα δικά του
και ψαλιδίζατε το φως
και μαστορεύατε στο σκοτάδι .



Τι θέλετε , φίλε Οπενχάιμερ . Τι γυρεύετε τώρα ; Δεν έχει !
Δεν έχει !
Τα μάθαμε όλα : πως φτιάξατε ένα κελί από τύψεις
και κλειστήκατε μέσα ,
πως περνάτε τις μέρες σας  κλαίγοντας .
Πως το κορμί σας ταράζεται τώρα , σαν ένας
μικρός χωματόλοφος σε ώρα σεισμού . Τα μάθαμε όλα .
Αδιάφορο . Εμείς ήρθαμε να χορέψουμε .
Σαν από χρέος θεϊκό ήρθαμε να σας βασανίσουμε ,
γιατί ο κόσμος είναι όμορφος , ο ουρανός στάζει φως ,
και σεις , σημαδέψατε στην καρδιά την ημέρα του κόσμου .


Δεν σας μιλώ από ένα άλλο αστέρι ,
σας φωνάζω απ' το παράθυρο του αδελφού σας ,
έχω μπει στην ψυχή σας και περπατώ πέρα-δώθε ...
Τα σιδερένια παπούτσια μου βουλιάζουνε , τρίζουν
τα καρφιά τους στα νεύρα σας , ματώνουν , ενώ
ένα κοπάδι καρκίνοι με μαύρες δαγκάνες ,
βόσκουν αμέριμνοι στο λιβάδι της .
Κάτω απ' το φως του φεγγαριού με σηκωμένο
το τρίχωμά τους
ένα κοπάδι σκυλιά έχουν πέσει απάνω σας
και δεν είναι να τα διώξει κανείς . Δεν έχει ! Δεν έχει !
Προς τα που μπορείτε να φωνάξετε ;
Ποιος άνεμος θα πάρει με τη θέλησή του τη φωνή σας ;
Ποιο ζώο θα τολμήσει σε ώρα προσευχής να ριψοκινδυνεύσει
το ονομά σας ;


Ο ουρανός κι η καρδιά σας απέκλεισαν



Προτιμώ την αγωνία της πόρνης ,την αγωνία του ληστή ,
την αγωνία των ιερόσυλων ,
που ο Κύριος ασφαλώς θα τους περάσει στη βασιλεία
των ουρανών ,
χωρίζοντας τα πρόβατα από τα ερίφια ,
βάζοντά σας στην μπάντα ,
στην κορυφή ενός κίτρινου λόφου από δεκανίκια
με τα μαλλιά στο μέτωπο σαν συννεφιά από μπρούντζο .



Τόσο ψηλά ανεβήκατε , φίλε Οπενχάιμερ ,
και ποτέ σας δε στρέψατε πίσω ; Δεν είδατε
το μακρύ δρόμο κάτω από το χρόνο
που ο πρόγονός σας διάσχισε παλεύοντας ; Δεν είδατε
τους λύκους πλάι του ; Πάνω του τις καταιγίδες ;
Σε παραγκάκια , σε καλύβια , σε σπηλιές , απ' τον καιρό
της φωτιάς ,
σ' εκατομμύρια εργαστήρια τα χέρια του ξεκοκκίζοντας
το σκοτάδι
περάσανε τη ρόδα του κόσμου από χίλους σταθμούς ,
την ξεκινήσανε απ' τον πηλό , την ανεβάσανε στα ηλεκτρόνια , 
τη φέραν στα χέρια σας για την άλλη συνέχεια και σεις ,
σα να μην είμαστε , φίλε Οπενχάιμερ , παρά
λίγη άμμος στη φούχτα σας ,
μας τα φέρατε ανάποδα όλα , τους πάγκους μας , τα λουριά μας ,
τις χύτρες μας ,
τον ιδρώτα μας , το αίμα μας , όλα . Δεν είδατε , φίλε
Οπενχάιμερ
το γέρο τεχνίτη των αιώνων που καθόταν εκεί
σε μια γωνιά λυπημένος ; Δεν είδατε
τα σεβάσμια του γένια που πήγαιναν κι έρχονταν τρέμοντας
όπως σήκωνε την ποδιά να σκουπίσει τα μάτια του ;
Δεν είδατε το Δημόκριτο που κούνησε το κεφάλι του
σα να σάλεψε ένα αστέρι ; Τους παραγιούς της σοφίας
που είχαν όλοι τους σκύψει περίλυποι γύρω
απ' την πρώτη σας έκρηξη ;


Καταλαβαίνετε , φίλε Οπενχάιμερ ,
το νερό που διψάτε δεν υπάρχει πια εδώ .



Κι η μέρες σας , φίλε Οπενχάιμερ , τέλειωσαν έτσι .
Σας ζυμώσαμε το ψωμί και λυπόμαστε .
Μας κάνει κόπο το σάβανο που θα τυλίξουν το σώμα σας
να σας βάλουν στο χώμα .
Σας εγκαλούμε , χωρίς να μας χρειάζεται ο λόγος σας , ούτε
το δάκρυ σας , ούτε η σιωπή σας . Φίλε Οπενχάιμερ ,
το πνεύμα σας
δεν έγινε αστέρι , αλλά νύχτα . Δεν φαίνεται πια .



Τι μας χρειάζονται οι αμαρτίες ; Την έχουμε την απολογία σας .
Μας την είπατε την αλήθεια σας . Μας δείξατε
την αλήθεια σας .
Συννεφιές αναμμένες γυρίζουν από έρημο σε έρημο ,
αναζητώντας ανθισμένες κερασιές , πόλεις αμέριμνες ,
παιδιά που παίζουν στις αυλές , στα πάρκα και στα λιβάδια ,
μητέρες που στολίζουνε το δέντρο των Χριστουγέννων .

YOSUKE YAMAHATA   Nagasaki, 10/08/1945 (Nagasaki Journey)

Μάρτυρας το άγριο τούτο πένθος , που επικάθεται
τις ώρες αυτές στον πλανήτη μας
που περνά στις αχτίνες του ήλιου και τις συννεφιάζει , 
που το σηκώνουμε και μας γονατίζει ,
που αν δοκιμάσεις να το ειπείς σου σκίζει τη φωνή ,
που αν δοκιμάσεις να το γράψεις σου σκορπίζει τα δάχτυλα ,
που πέφτει σαν μια τσεκουριά στους αιώνες : Η Αγία τράπεζα
της Επιστήμης σκεπασμένη κάτω από το μέλλον
μ'ένα μακρύ κατάμαυρο πανί κι εσείς , πεσμένος ,
με σωριασμένο πάνω της το προσωπό σας ,
κλαίτε κι ονειρευόσαστε να μην είχατε γεννηθεί ,
ενώ το στήθος σας φέγγει ( μυριάδες κεριά ,
του κάκου στο βάθος σας προσπαθούν να φωτίσουν
τις γωνιές της ψυχής σας , ανάμεσα απ' τη θλίψη σας ) .
Κλαίτε φίλε Οπενχάιμερ ; Περιμένετε τίποτα ; ΄Οχι .
΄Οχι , φίλε Οπενχάιμερ , δε θα σας αφήσουμε
να ξαναβγείτε πια ποτέ μες απ' αυτόν το νεκροθάλαμο .



Φίλε Οπενχάιμερ ! Φίλε Οπενχάιμερ !
Μην κλείνετε τα παράθυρα .
΄Ατυχε Προμηθέα , που σούκλεψαν το φως από τα χέρια σου
και διάλεξες το βράχο μόνος σου ! ΄Ωρα να φύγουν όλοι ,
ώρα ν' αδειάσουνε τα πλήθη την καρδιά μου και να βαδίσουν
στα έθνη τους .
Βάλε μου μια καρέκλα δίπλα σου να βαστάξω το μέτωπό σου .
( ΄Εξω είναι ο Μάης . Τι θάθελες να σου στείλω ; )
Ρομπέρτ ! Ρομπέρτ ! Ρομπέρτ ! Η Αλήθεια μας είναι
βαθύτερα .
Η αλήθεια μας δεν λέγεται με λόγια , αλλά με δάκρυα
που κι αυτά δεν τ' αφήνουμε να φανούν .
Και μόνον όταν ανεβαίνει μέσα μας η στάθμη τους
ένα μεγάλο ξέσπασμα ειλικρίνειας μας προδίνει ,
πότε στ' αγαπημένα μας πρόσωπα , πότε στ' αστέρια
της μοναξιάς μας , που ποτέ δε θα μας μαρτυρήσουν ,
πότε στα δέντρα που ακουμπάμε για να μην πέσουμε , ενώ
μας κλαίει
του σύμπαντος ο αγέρας φορτωμένος από μυστικούς
σπινθήρες , από πράγματα ,
που πέφτουν σαν μια φωτεινή βροχή μέσα μας και ξυπνούν
ωραίους αντίλαλους και κάνουν την καρδιά μας να χτυπά
και κάνουν την καρδιά μας να τινάζεται
σ' εκατομμύρια αστέρια που πηγαίνουν χαμένα .




΄Εχεις στα μάτια σου μια θλίψη κι ένα φως ζαρκαδιού .
Σα νάχουμε συναντηθεί κάποτε , σ' ένα τούνελ ,
σ' ένα κελί , σε μια πλαγιά που την τίναζε η θύελλα ,
θέλω να μείνω δίπλα σου κρυφά απ' όλους
( κοίταξα γύρω μου , δε με βλέπει κανείς )
να σε σκεπάσω και να φύγω στα νύχια ,
να κάτσω απόξω από την πόρτα σου και να κλάψω ,
φαρδαίνοντας τις παλάμες μου να χωρέσουν το προσωπό μου .



Ξεκόβοντας από τους δικαστές ας επωφεληθώ την ώρα τούτη
να κριθώ μαζί σου .
΄Οχι , λοιπόν ! ΄Οχι , Ρομπέρτ , όχι , ποιος είμαι εγώ
που έρχομαι ν' αντιπροσωπεύσω εμπρός στο βράχο σου το θείο
μίσος των συνανθρώπων μου ;  Χρειάζεται ένας αθώος !
Κι εγώ δεν έχω το δικαίωμα να μιλώ , γιατί ενώ ήξερα
να πεθάνω υπάρχω ακόμα .
Και πως μπορεί να ζει κανείς σήμερα τόσα χρόνια ,
σαράντα τόσα χρόνια ολόκληρα , Ρομπέρτ ,
όταν πεθαίνουν απ' τη δίψα οι ρίζες μες στο χώμα
και κινδυνεύει να μείνει χωρίς άνθη ο καιρός ;
΄Εφερνα μέσα μου πολλά σεντόνια τρυφερότητας ,
τόσα που αρκούσαν να παρασταθώ σε όλες τις αποκαθηλώσεις
να κατεβάζω από τα ύψη του το γίγαντα αδελφό
με τα χέρια του κρεμασμένα σαν δυο μεγάλες φτερούγες ,
με πεσμένο στον ώμο μου το ματωμένο του πρόσωπο
να τον ξαπλώνω στα μπράτσα μου και να τον περπατώ
πέρα-δώθε
κάτω απ' τον ήλιο που θα βασίλευε ,
σα νάμουν η στοργή της γης προς τα γλυκύτατα τέκνα της .
Να στρώνω τα μαλλιά του και να ψιθυρίζω στ' αυτί ,
λόγια που δεν μπορεί κανείς σε καμιά γλώσσα να τα μιλήσει
αν δεν τα δώσει , όπως είναι μέσα του , μαζί μ' όλη του
την ψυχή .  
Δεν ανηφόρισα ως τον τόπο του Κρανίου , Ρομπέρτ ,
δεν έκαμα τίποτα για κανέναν , δεν σύντριψα ,
στον κόσμο τούτο , ακόμη , το πήλινό μου εγώ ,
που κομματιάζει την ενότητα , σκοτώνει την αγάπη .



Τι θέλω , πως μπήκα στο κελί σου λοιπόν ;
Γιατί δε με διώχνεις Ρομπέρτ ;



΄Οχι , δεν έχω το δικαίωμα να μιλώ ,
γιατί πιο μάταια χέρια δεν υπάρχουν από τα δικά μου ,
καταδικασμένα σ' έναν ανιαρό θάνατο , άχρηστα
ν' ανθίσουν ένα έργο να δέσουν τον ήλιο που τα φέγγει
σ'έναν κόμπο ζωής ,
όπως τα χέρια των χτιστών ή τα χέρια της μάνας μου
που ζύμωνε το στάρινο ψωμί
και κοίταζε περήφανα το σύμπαν , με τα χέρια στη μέση της .



Φίλε Οπενχάιμερ , όχι πια , δε θα σε βασανίσω περισσότερο .
Αν μπορείς να κοιμηθείς , κοιμήσου .
Αν μπορείς να κοιτάξεις τον ήλιο , κοιταξέ τον .
Αν σου δροσίζουνε τ' αστέρια την ψυχή ,
δεν είμαι αυτός που θα σταθεί μπροστά τους .
( Κι αυτή η φωνή μου θα χαθεί . Κανένας δεν ξέρει ) .

ATOMIC WASTELAND  The destruction across the Urakami River Valley, 1945 (Hiroshima & Nagasaki Remembered)

΄Οταν δεν θάμαστε πια παρά σκόνη στις ρίζες των λωτών
κι ανθάκια στις πορτκαλιές της Καλιφόρνιας
και της Σπάρτης
ίσως άλλα πουλιά να κελαιδήσουν και για μας φθόγγους
συγγνώμης
ίσως να μη βαρύνουν μ' ασήκωτες πέτρες .
Αν σας έμεινε χώρος ν' αναπαυθείτε , ξαπλώστε . 
Αν μπορείτε να δέχεσθε τον αγέρα χωρίς νάχετε τίποτα
να δώσει σε τούτη τη γη ,
ανοίχτε το παράθυρό σας ν' άνασάνετε .
Ανάφτε την πίπα σας και καθίστε .
Μόνος σας , πρόσωπο με πρόσωπο , κριθείτε με το σύμπαν .
Όσο χτυπά η καρδιά σας , μείνετε , μείνετε έτσι ακόμα ,
κλαίγοντας και κοιτάζοντας απάνω σας αυτούς
τους θεαματικούς ορίζοντες που άλλοι θα τους ανέβουν ,
σε κάθε σκαλοπάτι δίνοντας το χέρι τους και στους άλλους ,
έτσι που ν' ανεβαίνουν ανεβάζοντας ,
χτενίζοντας τα στάχυα με λαμπερές αχτίνες ,
σ' έναν κόσμο γιομάτον από τραγούδια κι αστροφεγγιές .


xxx

Φίλε Οπενχάιμερ , όχι πια . Δεν μπορώ άλλο . Πονεί
η καρδιά μου .
΄Εχει στα βάθη μου ωριμάσει μια τραγική βροχή .
Σ' αφήνω πίσω απ' τα βουνά κι από την ιστορία .
Πηγαίνω να κουλουριαστώ πάλι στο πατρικό μου χώμα ,
πούναι σπαρμένο από κόκκαλα και διαθήκες . Βαδίζοντας ,
δε μπορώ απόψε να διακρίνω τ' αστέρια της νύχτας .
Ο αγέρας μου φυσά στη μασχάλη τα μουσκεμένα χειρόγραφα ,
τα βήματά μου μπερδεύονται . Δεν ξέρω που πάω .



Ελπίζω ακόμη ωστόσο σ' αυτό που μου μένει .
Να πάρω ανάμεσα στα χέρια μου το κεφάλι
του συνανθρώπου μας
να βρέξουνε τα μάτια μου , όλη τους τη βροχή ,
στο πρόσωπό του ,
να βγάλω αυτή τη βιολετιά μαντήλα της ψυχής μου ,
να του διπλώσω τ' άγιο σώμα του πάνω στα γόνατά μου ,
( ω , δε θα σας κατηγορήσω άλλο πια ! )



Φίλε Οπενχάιμερ , όλοι
έχουμε ανάγκη από τη συγγνώμη του .


JULIUS ROBERT OPPENHEIMER  (1904-1967)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου